Selecteer een pagina

Overgave

mei 15, 2020 | a Goddess Prayer

Afgelopen weken bracht ik twee levensgrote beelden van Magdalena/mezelf naar het bos van landgoed ’t Soete Zod. Mijn intentie was om de beelden daar te bakken in een papieroven.

Magdalena I – het eerste levensgrote zelfportret dat ik ooit maakte – brak al bij de eerste hobbel toen we haar op het vlot zette om naar het bos te varen. Ik heb gehuild, gevloekt en geschreeuwd. Terwijl ik snikkend op het vlot stond voelde ik dat het tijd was om haar los te laten. Ze staat nu op een beschutte plek in het bos. Daar zal ze door de regen, zon en wind langzaam weer oplossen tot zachte klei en stof. Daar wordt ze weer opgenomen in de aarde. Ze doet me denken aan Gaia, moeder aarde in een eindeloze cyclus.

Magdalena II – kwam heelhuids aan in het bos. Ik bouwde een grote papieroven rond haar om haar te bakken. Tijdens het droogproces schoot er – ondanks mijn voorzichtigheid – een vonk naar binnen en laaide het vuur onstuimig en snel op. Ik probeerde de oven nog te temperen door alle zuurstof af te sluiten, maar ze liet zich niet meer stoppen.
Overgave. Ik waakte bij het vuur en gaf me over. De volgende ochtend vond ik haar. Magnifiek gebroken, schitterend, verwoest. Ze doet me denken aan Kali, oerkracht die ruimte maakt.

Beide beelden van Magdalena ontroeren en verwarren me. Ze stellen vragen bij hoe de godin zichtbaar wil worden. Vragen over mijn werk, over wat een beeld is, wat kunst is, over wat van waarde is.

 

Pin It on Pinterest

Share This