Zelfbeeld zit in de weg

Beste jij

Al maanden was ik in mijn hoofd bezig met het sociaal sculptuur Grandmother Clay. Ik schreef een projectvoorstel om fondsen aan te vragen. Ik stelde me voor hoe het werk eruit zou kunnen zien. Ik wikte en woog over de woorden die dit zouden overbrengen. Ik schreef een tekst op mijn website om mensen uit te nodigen om mee te doen.

Na de eerste meemaak-middag voelde ik een knoop in mijn buik. Er klopte iets niet, maar ik kon er mijn vinger niet goed op leggen. Ik paste het programma aan, veranderde mijn introductiepraatje. Maar het bleef knagen.

Totdat ik opeens besefte: het woord zelfbeeld zit in de weg. Tijdens het denken over het werk was dit woord ontstaan, en ik was er heel tevreden over. Zelfbeelden maken van klei, waarmee we ons zelfbeeld onderzoeken ten opzichte van onze vroege voorouder, klei. Op papier leek het precies goed.

Maar toen we daadwerkelijk in een kring met onze handen in de klei zaten, voelden mijn woorden complex en talig. Te veel bedacht, te weinig klei. Het werk Grandmother Clay vroeg om beelden van Haar, niet van onszelf.

Schoorvoetend gaf ik me over en schrapte zelfbeeld uit het concept. Tijdens de volgende twee bijeenkomsten hebben we, zonder veel woorden, beelden van Haar gemaakt. Of eigenlijk: laten ontstaan uit de klei onder onze handen. En toen voelde mijn buik weer rustig.

Vandaag hang ik de foto’s op van de beelden die zijn ontstaan. Ontstaan uit de klei onder de handen van de eerste vijfentwintig meemakers. Ik besloot er geen namen van makers bij te schrijven. Het is de grootmoeder zelf die spreekt.

Veel liefs

Marieke